Belangenorganisatie weet hoe te bezuinigen op de WMO

Het Programma Versterking Cliëntenpositie (VCP) heeft een handreiking over de bezuinigingen binnen de Wmo gepubliceerd. Gemeenten moeten vooral niet bezuinigen op individuele en algemene voorzieningen, aldus de handreiking.

De handreiking 'Een kritische kijk op de bezuinigingen en de Wmo' bevat uitleg over hoe gemeenten eventueel kunnen bezuinigen, op welke onderdelen ze dat niet moeten doen en waarom niet en tips voor belangenbehartigers.

Inkomensgrens
Gemeenten, zo blijkt uit de handreiking, moeten vooral niet bezuinigen op individuele en algemene voorzieningen, aldus het VCP. Het VCP, een initiatief van de CG-Raad en Platform VG, helpt lokale belangenbehartigers voor mensen met een beperking met informatie, advies en concrete hulp en begeleiding. Dit omdat dan steeds minder mensen kunnen meedoen in de samenleving.

Ook moet er geen inkomensgrens voor de Wmo worden ingevoerd. Volgens het VCP is zo’n grens in strijd met de Wmo, omdat het risico bestaat dat burgers dan onder het bestaansminimum komen. ‘En dit is nu juist wat we met de Wmo niet meer willen.’

Open vizier
Wel goede maatregelen vindt het VCP bijvoorbeeld het alleen beschikbaar maken van Wmo-voorzieningen voor mensen die onder de Wmo-doelgroep vallen. Ook moeten gemeenten meer de regie nemen bij het zorgen voor goede algemene voorzieningen.

Tips
Algemene tips die belangenbehartigers krijgen, zijn met open vizier bezuinigingsvoorstellen bekijken, actief meedenken met de gemeente, bekijken of samen optrekken met de Wmo-adviesraad mogelijk is en de gemeente vragen om een expertgroep op te zetten. De verkorte handreiking is te vinden op www.programmavcp.nl. Om de uitgebreide handreiking te downloaden, moeten belangenbehartigers zijn aangemeld op de site.

Bron: Zorg en Welzijn 26/01/2011

De Kanteling en cliëntenorganisaties

Met het project de Kanteling willen CSO, CG-Raad en VCP de uitvoering van de Wmo zo 'kantelen' dat participatie van mensen met beperkingen en ouderen centraal komt te staan.

Lokale belangenbehartigers moeten ervoor kunnen zorgen dat in de Wmo de participatie van mensen met beperkingen en ouderen centraal staat. Project de Kanteling wil de lokale belangenbehartigers daarbij helpen. Het project wordt tot eind 2011 gesubsidieerd door het ministerie van VWS.

Naast project de Kanteling van de cliëntenorganisaties, voert ook de Vereniging Nederlandse Gemeenten (VNG) een kantelings-project uit. Het project van de VNG is gericht op gemeenten. De cliëntenorganisaties en de VNG werken in beide projecten zoveel mogelijk samen.

Fase 1

In fase 1 van project de Kanteling hebben de cliëntenorganisaties hun visie op de Wmo geformuleerd. Ook is er een groot aantal voorlichtingsbijeenkomsten georganiseerd. Daarnaast zijn er twee handreikingen uitgegeven. De eerste gaat over de compensatieplicht: hoe moet de Wmo worden uitgevoerd? De tweede gaat over het gesprek: hoe kunnen gemeente en burger samen kijken wat er nodig is voor die ene burger om te kunnen participeren?

Fase 2

In fase 2 van het project wordt in het bijzonder gekeken hoe lokale belangenbehartigers kunnen zorgen dat gemeenten ook werkelijk gaan kantelen.

Praktijkervaringen

De twee handreikingen worden bijgesteld op basis van praktijkervaringen in gemeenten die voorop lopen in het kantelingsproces. Er wordt daarbij met name gekeken naar het cliëntenperspectief. De praktijkervaringen worden besproken in expertgroepen en daarna vertaald naar praktische adviezen voor lokale ouderen- en cliëntenorganisaties en Wmo-raden. Onderwerpen die aan de orde komen zijn:

Mantelzorg en vrijwilligersbeleid

Integrale netwerken en ketensamenwerking

Kwetsbare groepen

Informatiebijeenkomsten over modelverordening

Het project gaat informatiebijeenkomsten organiseren over de Wmo-modelverordening. De VNG werkt aan een aangepaste modelverordening waarin de kantelingsgedachte is verwerkt. In de expertgroep die de VNG adviseert, is ook project de Kanteling vertegenwoordigd. De Kanteling zal vooral kijken naar de nieuwe modelverordening vanuit het cliëntenperspectief.
Als de modelverordening is goedgekeurd door het bestuur van de VNG, organiseert project de Kanteling informatiebijeenkomsten. Tijdens die bijeenkomsten wordt samen met de VNG voorlichting gegeven over de nieuwe verordening en de beleidsregels. De informatiebijeenkomsten zijn bestemd voor wethouders, ambtenaren en belangenbehartigers (o.a. kader- en bestuursleden van ouderen-, cliënten- en patiëntenorganisaties). De informatiebijeenkomsten zullen onder meer via de Kantelings-nieuwsbrief worden aangekondigd.

Handreiking voor burgers

De Kanteling gaat een Wmo-handreiking ontwikkelen voor gewone mensen. In deze handreiking wordt in dagelijkse taal uitgelegd wat de Wmo is en hoe men het gesprek met de gemeente over het beste kan voeren. Ook deze handreiking wordt digitaal verspreid.

Informatie voor belangenbehartigers

In de 2e fase van het project kunnen medewerkers op verzoek voorlichting geven aan belangenbehartigers over de Kanteling, de compensatieplicht of het gesprek met de gemeente. De betreffende belangenorganisatie is zelf verantwoordelijk voor het regelen van deze bijeenkomsten. Geïnteresseerde organisaties kunnen zich aanmelden bij secretariaat van project de Kanteling.

Project de Kanteling
Postbus 1038
3500 BA Utrecht
T 030 2823140 (wo-vr)
projectdekanteling@cg-raad.nl

Relevante documenten

Nieuwsbrief project De Kanteling, aflevering 4 (word, 15 december 2010)
Nieuwsbrief project De Kanteling, aflevering 3 (word, 4 november 2010)
Handreiking Compensatieplicht en Kanteling (pdf, oktober 2010)
Handreiking Het gesprek tussen burger en gemeente (pdf, oktober 2010)

Bron: Ministerie van VWS, 25-01-2011

Forse bezuinigingen Inburgering, Utrecht zet hakken in het zand!

Verschillende gemeenten bereiden zich heel anders voor op de nieuwe wetgeving rond inburgering en de drastische bezuinigingen daarop. Dat blijkt uit een rondgang van dagblad Trouw. De verschillen tussen gemeenten leiden tot onduidelijkheid en ongelijkheid bij inburgeraars.

Het huidige inburgeringbudget van 440 miljoen euro wordt afgebouwd naar 44,5 miljoen in 2015. Iedere gemeente kan zelf bepalen hoe ze in deze afbouwfase het nog beschikbare budget besteedt. Zo moeten vrijwillige inburgeraars in Eindhoven al zelf hun cursus betalen. Apeldoorn begint met het afbouwen van de financiering. Steden als Utrecht, Rotterdam en Nijmegen maken zich op voor een eindsprint en proberen nog snel zo veel mogelijk vrijwillige inburgeraars in de lesbankjes te krijgen, zo meldt de krant.

Illusie
Het kabinet wil dat inburgeraars in hun toekomst investeren en het inburgeringtraject zelf betalen. Die kosten worden geschat op 7000 euro per jaar. 'Het is een illusie te denken dat inburgeraars deze kosten zelf kunnen opbrengen', stelt Ahmed Azdural, directeur van het Inspraakorgaan Turken in Nederland (IOT) in het dagblad. Azdural vreest dat het inburgeringsysteem zal instorten.

Verzet
Ook de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG) vindt het te vroeg om de middelen zo snel af te bouwen. De VNG waarschuwt dat zo een steeds minder mensen de kans krijgen om een cursus te volgen. Daardoor zal de kwaliteit van participatie dalen. De vier grote steden (G4) - Den Haag, Rotterdam, Amsterdam en Utrecht - verzetten zich hevig tegen de plannen. Zij stellen dat er nog veel mensen bezig zijn met een cursus of ermee willen starten. Zij moeten in staat worden gesteld een diploma te halen.

Gastarbeiders
Rinda den Besten (PvdA), wethouder in Utrecht, vreest voor een herhaling van wat er in de jaren '80 gebeurde als inburgering puur een eigen verantwoordelijkheid is. 'We zitten nu met wijken vol slecht geïntegreerde gastarbeiders en ouders die de taal slecht spreken. Met alle ellende van dien.'

Plicht
Voor immigranten bestaat er sinds 2007 een wettelijke plicht tot het afleggen van een inburgeringexamen. Slagen is een voorwaarde voor het verkrijgen van een wettelijke verblijfsstatus. Sindsdien is er veel gesleuteld aan de Wet inburgering. Het aantal cursisten is opgelopen van 7000 in 2007 tot 45.000 in 2009 en bijna 60.000 in 2010, aldus Trouw.

Bron: Zorg en Welzijn, 12 januari 2011

Welzijn Nieuwe Stijl? Nee, Welzijn Eigen Stijl!!!

Welzijn Nieuwe Stijl geeft een nieuwe richting aan het welzijnswerk. Maar is dit niet opnieuw dezelfde fout maken? Weer een nieuw paradigma, een nieuwe landelijke blauwdruk, terwijl juist oplossingen op maat en meer vrijheid op lokaal niveau wenselijk zijn.

Welzijn Nieuwe Stijl is op dit moment de trend in de Nederlandse welzijnssector. Deze trend brengt een nieuwe visie op het welzijnswerk. De welzijnswerkers moeten weer de wijken in, actief mensen opzoeken en ondersteunen om de eigen netwerken van de mensen weer op orde te krijgen.

Maar is dit wel de juiste oplossing om het welzijnswerk te verbeteren? Mijns inziens is het probleem in de welzijnssector niet dat jarenlang de juiste visie ontbrak. Als ik de acht bakens lees, lees ik geen wereldschokkende nieuwe inzichten. Deze bakens worden al jarenlang op lokale werkvloeren geopperd.

Toch werd toen werd massaal het zakelijkere model voorgesteld en in het land ingevoerd. Visie en strategie werden van bovenaf opgelegd, alle organisaties gingen mee in de trend. De werkvloer volgde de nieuwe aanpak, zonder dat gebruik werd gemaakt van de lokale inzichten van de werkvloer. De afstemming tussen de werkvloer aan de ene kant en beleidsmakers, politiek en de wetenschap aan de andere kant ontbrak.

En nu worden de bakens als iets nieuws gepresenteerd. Weer van bovenaf, een landelijke campagne waarbij staatssecretarissen, onderzoekers en publicisten gezamenlijk optrekken. Springen alle adviseurs, managers en onderzoekers op de trein Welzijn Nieuwe Stijl? Wordt er weer in het hele land eenzelfde visie en manier van werken ingevoerd, zonder gebruik te maken van de lokale inzichten van de werkvloer? Ik hoop het niet.

De acht bakens van welzijn nieuwe stijl zijn goed gekozen, maar vooralsnog verkeerd vertaald naar de praktijk. Het is niet de uitvoerende welzijnswerker die moet veranderen, maar in het hele netwerk van mensen en organisaties hier omheen. De acht bakens zijn een mooie spiegel om de relatie tussen de uitvoerders en het netwerk er omheen te reorganiseren: vraag als beleidsmaker door waar de knelpunten op de werkvloer zitten, richt je op de werkelijke vraag, ga uit van de eigen kracht van de uitvoerder, en kom niet met een landelijk vastgesteld aanbod voor hoe er gewerkt moet worden.

De aandacht die Welzijn Nieuwe Stijl krijgt is mooi. Het is goed om kritisch te kijken naar jezelf en elkaar. Maar maak hierbij vooral gebruik van die mensen die de meeste kennis hebben over wat lokaal wel en niet werkt: de werkvloer. Luister en bepaal samen de koers. Resultaat zal zijn dat op sommige plekken behoefte zal zijn aan Welzijn Nieuwe Stijl. Op andere plekken niet.

Als het probleem is dat het welzijnswerk lokaal het contact met de samenleving heeft verloren, zullen we voor de oplossing we niet landelijk een nieuwe aanpak moeten uitrollen, maar luisteren naar de mensen die lokaal het contact moeten herstellen. Geen landelijke aanpak, maar lokaal vrijheid voor de professionele welzijnswerkers. Vergeet Welzijn Nieuwe Stijl, op naar Welzijn Eigen Stijl!

Aldus: Robert Blom, adviseur participatie voor Zet, Centrum voor maatschappelijke ontwikkeling Brabant

Bron: Zorg en Welzijn, 5 januari 2011